| ALEJA GEDYMINA |
|
Aleja
Gedymina – główna ulica śródmieścia wileńskiego. W zależności od
okresów historycznych różnie się nazywała, np. w okresie XX – lecia –
ul. Adama Mickiewicza, w czasach sowieckich – Lenina, obecnie al.
Gedymina, na cześć wielkiego księcia litewskiego, który przeniósł
stolicę państwa do Wilna.
|
|
Na
parterze tego domu w okresie międzywojennym znajdowała się słynna
kawiarnia Rudnickiego, do której na filiżankę kawy zaglądała
inteligencja wileńska.
|
|
Siedziba
Prezydium Litewskiej Akademii Nauk, w okresie rozbiorów tu się mieścił
rosyjski bank państwowy, w okresie XX – lecia był bank polski.
|
|
Litewski
Teatr Dramatyczny z ekspresyjną rzeźbą 3 kobiet, które symbolizują
dramat, komedię i tragedię.
Przed
drugą wojną światową tu się znajdował polski teatr muzyczny „Lutnia”.
|
|
Pomnik
Vincasa Kudirki (1858 – 1899) – redaktora litewskiego patriotycznego
czasopisma „Dzwon”, autora hymnu litewskiego.
Twórcą pomnika jest litewski rzeźbiarz Arunas Sakałauskas.
|
|
Dawny
dom handlowy braci Jabłkowskich.
|
|
Do
drugiej wojny światowej tu się mieścił słynny wileński hotel GEORGES,
spalony podczas działań wojennych, odbudowany w 1950 r., w czasach
sowieckich tu był hotel VILNIUS, obecnie tu się znajdują drogie sklepy
i ekskluzywne apartamenty.
|
Plac
Łukiski – jeden z największych w Wilnie, w okresie XX – lecia każdego
marca tu się odbywały słynne wileńskie KAZIUKI.
W okresie międzywojennym to był plac Marszałka Piłsudskiego, natomiast
w czasach sowieckich został przemianowany na plac Lenina, tu się też
prawie 40 lat znajdował pomnik wodza rewolucji październikowej.
Przy placu - kościół śś. Filipa i Jakuba, barokowa świątynia należąca
do dominikanów, wzniesiona na przełomie XVII – XVIII w.
|
|
Pięknie
rzeźbiony w drewnie krzyż na placu Łukiskim upamiętnia powstańców 1863
r., gdyż na tym placu odbywały się publiczne egzekucje uczestników
powstania styczniowego, tu zostali straceni m. in. przywódcy Zygmunt
Sierakowski i Konstanty Kalinowski.
|
|
Naprzeciwko
placu mieści się Muzeum Ofiar Ludobójstwa, zostało ono otwarte w 1992
r. w budynku, w którym w XIX w. mieścił się sąd carski, podczas drugiej
wojny światowej – siedziba gestapo i więzienie, z którego wielu Polaków
wywieziono na śmierć do lasów w Ponarach.
W czasach sowieckich była tu z kolei siedziba NKWD, potem KGB, a
w więzieniu torturowano i zamordowano setki ludzi.
Na zewnętrznej ścianie budynku wypisano nazwiska ofiar represji władz
sowieckich.
|
|
Pomnik Ofiar Ludobójstwa
(znajduje się obok Muzeum KGB) – kopiec usypany z polnych kamieni
przywiezionych z różnych zakątków Litwy.
|
|
Budynek
Parlamentu Litewskiego przy Alei Giedymina. To właśnie tu 11 marca 1990
r. podpisano akt o przywróceniu niepodległości Litwy.
Pozostałości barykad - był nimi otoczony parlament w styczniu 1991 r.,
budynku Sejmu Litewskiego przyszło bronić wtedy 100 tys. obywateli,
którzy, pomimo mroźnych dni i nocy, przebywali tu na notorycznej
warcie, a wojska sowieckie ostatecznie nie zdecydowały się na zajęcie
parlamentu.
|
