|
|
 |
Ostra Brama
|
Matko Boska
Ostrobramska w podwójnej koronie!
Matko Boska Ostrobramska z Orłem i Pogonią!
Matko Boska Ostrobramska w warownej kaplicy!
Matko Boska Ostrobramska z wileńskiej ulicy!
Matko Boska – śliczna Panno w pozłocistej szacie!
Matko Boska – moja Matko z dziecięcych zdrowasiek!
Matko nasza z codziennego szkolnego pacierza!
Matko Wilnian – ta z hejnału w katedralnej wieży!
Matko z wierszy Adamowych, z filareckiej pieśni!
Matko tych, co przy Twej Bramie ginęli we Wrześniu!
Matko nasza partyzancka z ryngrafów szlacheckich!
Matko ofiar zawleczonych do łagrów sowieckich!
Matko armii spod Tobruku i tej spod Lenino,
Tych, co szli przez Ziemię świętą na Monte Cassino!
Matko Boska Ostrobramska z księżycowym sierpem!
Matko Boska miłosierna dla tych, którzy cierpią!
Matko w niebie królująca, ku której –
stęsknione –
Kroczą marszem już ostatnim, ostatnie plutony,
Wyznacz trasę, trudną trasę, ale dobrze znaną:
Daj nam dojść do Twego nieba poprzez Ostrą Bramę!
(B. Rudnicki „Litania
Ostrobramska”) |
|
|
 |
|
|
Kwatera
żołnierzy polskich
na cmentarzu Antokolskim
|
Wileńskie
cmentarze mają pejzaż gór,
umarli tu
jeden ponad drugim leżą,
szczeble
innemi miarami się mierzą:
nad
zapomnianym kwitną wiecznie pomne bzy,
nędzarz
może górować nad panem Becu-
wszystkie
widma czekają, aż zapieje kur.
( fragment
wiersza W. Hulewicza
„ Cmentarze”) |
|
|
|
|
|
Kościół
Misjonarzy
|
Na
górze kościół z porcelany,
tak lekki, że pofrunąć chciał,
więc silnie jest przymocowany.
Modli się, jak się modlą kobiety.
Czy dawno tu już stał?
Dwie wieże:dwa minarety.
(fragment wiersza W. Hulewicza
„Misjonarze”)
|
|
|
|
|
|
|
Dosyć
pośpiechu, zostaw troski!
Pójdziemy
razem na starówkę,
Gdy cisza
błoga zgiełk pokona
I zadrżą
cienie po zaułkach.
Słuchaj,
jak z wież gotyckich płomień
Hymnem
radosnym w niebo wzbija...
Spiżowe
usta ścięły dzwony...
Umilkły
mury, czas przemija.
Tu ręka
mistrza znów wskrzesiła
Świetność
dawnego renesansu,
Tryskając
blaskiem barw zakwitnął
Wspaniały
barok, tęczą zalśnił.
Jak w kości
słonia wyrzeźbiona
W centrum
dzwonnica wzrok przyciąga,
Błyskają
krzyże koronkowe...
Tudzież
klasycyzm tchnie spokojem.
Wspaniałe
dzieła naszych przodków
Koleje losu
przechodziły...
Przetrwały,
dzisiaj odnowione
Nową
świetnością przemówiły.
(M.
Wojszwiłło „Na Wileńskiej
Starówce”)
|
|
|
|
|
|
| [1]
[2]
[3] [4]
[5] [6] [7] |
|
|
|
|
