|
|
 |
Zaułek
Bernardyński
|
Od
wszystkich ulic cichszy, a nad wszystkie dumny
Wspomnieniem, co się snuje przez wieków patynę:
„Tutaj mieszkał Mickiewicz i pisał Grażynę...”
(fragment wiersza „Zaułek
Bernardyński” Tadeusza Łopalewskiego)
|
|
|
 |
|
|
Skapówka |
Noc to koło
W ciszy niebieskiej wełnie,
Wilno kościelne-
śpi, białe, jak gołąb.
Nad zaułkiem arkada:
Dom domowi dłoń tak uścisnął
I zasnął znagła.
Jest i latarnia blada
Nad chodnikiem drewnianym nisko,
I ogród na wietrze zagrał.
Wilia się łuszczy,
Pluszcze
O brzeg.
Litwa – ziemia puszczy.
Jak dobrze!
(Józef Czechowicz
„Wilno”) |
|
|
|
|
|
ul.
Dominikańska
|
Na
wschodzie niebo zorzą się czerwieni
I pora kończyć mą wędrówkę nocną...
O stare Wilno! Otośmy sprzężeni
Miłością wierną i jak śmierć tak mocną!
Za chwilę w słońcu staną Twoje domy
I groby twoje i serca twych ludzi,
Ciemność jest bowiem,jako sen znikomy,
Z której się dusza, jak ze snu obudzi!
Złoto z purpurą zalały niebiosa,
Z martwych wstający górą blask zaranny,
Płoną szkarłatem Wilija i Rossa,
Góra Zamkowa i krzyż świętej Anny.
Zbratany w życia nieugiętym czynie
Z tobą i twoją relikwią mogilną
Pozdrawiam ciebie w porannej godzinie
I do twych wspomnień modlę się, o Wilno!
(Artur Oppman)
|
|
|
|
|
|
|
Stare
zaułki,
stare kamienice
Wilgotną pleśnią porośnięte mury...
W dziwacznych skrętach biegnące ulice...
Błękitne niebo nad miastem u góry-
Wesołe, jasne i barwne kościoły,
Ich koronkowe, wysmukłe wieżyce-
Czar na pół tęskny, a na pół wesoły,
Co idzie
zwolna poprzez kręte ulice...
O Wilno moje, twój czar niezwalczony,
Łańcuchem złotym przykuwa do ciebie!
A komu przyjdzie w dalekie iść strony,
Ten widzi słońce blednące na niebie
(Wanda Niedziałkowska-Dobaczewska)
|
|
|
|
|
|
| [1]
[2]
[3] [4]
[5] [6] [7] |
|
|
|
|
