|
|
 |
|
|
|
Święto Kupały
(lit. - Joninės, Rasos)
|
„Dzień Kupały – najdłuższy w roku,
noc Kupały – najkrótsza, były jednym ciągiem wesela, śpiewu, skoków i
obrzędów.”
Józef Ignacy Kraszewski „Stara
baśń”
Święto Kupały było obchodzone w całym pogańskim świecie, dziś raczej
przyzapomniane w większości państw, na Litwie zaś cieszy się wielką
popularnością i w XXI wieku.
Od 2003 roku Litwini na św. Jana mają nawet wolny od pracy dzień, gdyż
w Noc Świętojańską cała Litwa jest w plenerze, na leśnych polanach,
wzgórzach są rozpalane ogniska; tańce, śpiewy i zabawy trwają aż do
świtu.
|
|
Paproć
– symbol Kupały, kiedyś o północy z 23/24 czerwca ludzie udawali się na
poszukiwanie kwiatu paproci, zakwitającego podobno w tę właśnie jedyną
noc w roku. Tym, którzy go znajdą, zapewnia bogactwo i szczęście,
dlatego i w dobie obecnej nie brakuje chętnych do poszukiwania tego
tajemniczego kwiatu.
|
|
Wieczorem
23 czerwca lub przed wschodem słońca 24 czerwca kobiety kiedyś udawały
się na łąki, do lasów zbierać przeróżne zioła, gdyż w tym okresie miały
one magiczną, niezwykle leczniczą moc. Z zebranych kwiatów zaparzano
herbatę, wrzucano je do obór, aby zwierzęta były zdrowe.
Dziewczęta w białych lnianych strojach również wyruszały po kwiaty, z
których potem wróżyły i robiły wianki. Dziś można też zobaczyć panny
np. z rumiankiem w ręku liczące płatki kwiatka, a każda oczywiście
chce, aby liczba płatków była parzysta, bo to wróży zamążpójście.
|
|
Obecnie,
jak i w dawnych czasach, jednym z głównych akcentów święta pozostaje
wicie wianków i puszczanie ich na wodę.
Wianki upiększają głowy właściwie wszystkich uczestników Nocy
Świętojańskiej: kobiet, dzieci, mężczyzn. Są one robione z kwiatów
polnych i ogrodowych, mężczyźni zaś preferują te z liści dębowych.
|
|
|
|
|
|
|
